مریم نشیبا در هشتاد و ششمین سالگرد رادیو
«مریم نشیبا، صدای ماندگار برنامههای «شببخیر كوچولو» و «گلبانگ»، بیش از چند نسل را با لالاییها و قصههایش همراه خواب كرده است؛ گویندهای كه با وجود گذر سالها هنوز با همان عشق و شور، رادیو ایران را خانه دوم خود میداند و از پشت میكروفن، آرامش را به شنوندگان هدیه میكند.»
چند نسل با لالایی و قصههای او در برنامه «شب بخیر كوچولو» به خواب رفتهاند. به همین دلیل او را به نام مادر قصهگوی رادیو ایران میشناسند. مریم نشیبا، گوینده پیشكسوت شبكه رادیویی ایران طرفداران زیادی بین مردم دارد. او خوشصدا، خوشصحبت و خوشچهره است. همه قصههای او را با دل و جان گوش میكنند.كوچك و بزرگ هم ندارد. همه عاشق آرامش صدای او هستند.مریم نشیبا در شبكه رادیویی ایران اجرای برنامه «گلبانگ» هم به عهده دارد. با اینكه موهای او در رادیو سپید شده اما هرگز عشق او به رادیو كم نشده است و همچنان با علاقه از رادیو ایران حرف میزند. از این رو به مناسبت هشتاد و ششمین سالگرد افتتاح رادیو سراغ این هنرمند پیشكسوت رفتیم و با او مصاحبه كردیم.شما سالهاست در رادیو ایران به عنوان گوینده فعالیت میكنید. یكی از ویژگیهای شما ادبیات خاص، شیرین و محترمانه است و همیشه صدایتان آرامش را به شنونده منتقل میكند. در این باره برایمان بگویید كه چطور در این سالها با رادیو ایران ادامه همكاری دادید؟معتقدم رادیو و تلویزیون دانشگاهی است كه از طریق برنامههای مختلف نمایشی و غیر نمایشی باید حامل پیامهای تربیتی و اخلاقی باشد. من سالهای بسیار است برنامه «شب بخیر كوچولو» را اجرا میكنم اما در این برنامه با اینكه برای بچههاست اما از كلام فاخر استفاده میكنم. در داستانها هیچ حیوانی را مسخره نمیكنم. ما شهروند كشوری هستیم كه در آن شاعرانی همچون حافظ، سعدی، فردوسی و ... را داریم كه هر كدام از این بزرگان به ما موارد بسیاری از ادب را آموختهاند. رادیو رسانه بسیار خوبی است و از همان زمان كه ورود به این رسانه سخت بود و باید در امتحان قبول میشدیم، برایم جذابیت داشت. خوشحالم كه برنامههای بسیار موفقی داشتم از جمله «گلبانگ» و «شب بخیر كوچولو». با اساتید بسیار برجسته رادیو هم همكاری داشتم در واقع لطفشان شامل حالم میشد و به این دلیل من رادیو ایران را خیلی دوست دارم.فكر میكنید عشق به رادیو ایران در شما از كجا نشات میگیرد؟وقتی فردی در مسیر پیش رویش غرق میشود، مسلما پشتوانه این غرق شدن، عشق و محبت زیاد است. من عاشق كارم هستم و با صدای بلند و با افتخار میگویم كه رادیو ایران را دوست دارم.چقدر از تجربیات ارزشمندی را كه در این سالها كسب كردید به جوانترها انتقال دادید تا آنها هم در كارشان خبره شوند؟سعی كردم در این زمینه بسیار بیاموزم، ولی شاید هنوز كم و كسری فراوان دارم. من در حدی نیستم كه بخواهم عاشقان رادیو را به این كار تشویق كنم یا حمایت كنم، ولی گاه میشنوم كه عزیزان لطف میكنند و میگویند ادبیات خواندهای؟ میگویم چه خبره؟ چه شده؟ میگویند خیلی تمیز و فصیح صحبت میكنید. اینها دیگر شاید مربوط به خود من نیست، شاید ژنتیك باشد كه ما از مادر به ارث بردیم. البته خیلی زشت است كه بخواهم از خودم بگویم، ولی محبت الهی است كه همه به شكلی شامل حالشان میشود. یكی خیلی زیباست و یكی خیلی مهربان. یعنی نقاش بال پروانهها، هركدام از ما را به یك شكلی رنگ كرده و لطف الهی شامل حال من و خانوادهام شده كه یك صدایی داریم.برنامه گلبانگ رادیو ایران چه ویژگیهایی دارد كه شما همچنان این برنامه را اجرا میكنید؟هر كاری كه مربوط به مردم باشد برایم جذابیت دارد. این برنامه به لطف مردم پخش میشود. تلفنهای مردم به من انرژی میدهد. جا دارد از مردم به دلیل لطفی كه نسبت به این برنامه دارند، تشكر كنم.شما را به عنوان مادر قصهگو و شب بخیر كوچولو میشناسند. فكر میكردید این برنامه تا این میزان خاطرهساز شود؟آغاز برنامه شب بخیر كوچولو در شبكه رادیویی ایران به روز نهم تیر ماه سال 1369 برمیگردد. آقای ساعد باقری یادشان گرامی باد، خواسته بود چنین برنامهای بسازد و من هم در خانه بودم. همكاران گفته بودند كه یك تست در این باره بدهم. همین كه یك پاراگراف از داستان مادربزرگ را خواندم كه همه حیوانات را به خاطر باران پذیرفت، مورد توجه قرار گرفت. از قرار قبل از من از 10 نفر تست گرفته بودند. لطف خدا شامل حالم شد و توانستم گوینده این برنامه رادیویی شوم و در خدمت كوچولوهای نازنین باشم.