كمالگرایی خاموش در برنامه خانه و خانواده بررسی شد.
در برنامه خانه و خانواده شبكه رادیویی ایران، حسین ابراهیمی مقدم و مجری به بررسی كمالگرایی خاموش پرداختند و بر تمایز میان نوع سازنده و مخرب آن تأكید كردند. این ویژگی شخصیتی در صورت ناسالم بودن، به اضطراب، فرسودگی روانی و اختلال در روابط و عملكرد منجر میشود.
به گزارش روابط عمومی شبكه رادیویی ایران، در برنامه خانه و خانواده، حسین ابراهیمی مقدم، درباره كمالگرایی خاموش و فشارهایی كه بر خود وارد میكنیم، صحبت كرد. نخست مفهوم كمالگرایی در ادبیات و عرفان مطرح شد. آنچه در روانشناسی به عنوان كمالگرایی شناخته میشود، با مفهوم عرفانی آن متفاوت است. در عرفان، كمال به معنای دستیابی به ذات الهی است و هر چه در این مسیر پیش رویم، نیكوتر است.
ابراهیمی مقدم افزود: كمالگرایی ویژگی شخصیتی است كه فرد را به پیگیری استانداردهای خاص سوق میدهد. این ویژگی تا اینجا مشكلی ندارد و میتواند مثبت باشد. اما اگر به سلامت روان، روابط اجتماعی و عملكرد فرد آسیب بزند، مخرب میشود. اصطلاح كمالگرایی خاموش اعتماد به نفس را نابود میكند، اضطراب را افزایش میدهد و به فرسودگی روانی و جسمی میانجامد.
در كمالگرایی سازنده، فرد اهداف والایی دارد، برای دستیابی به آنها تلاش میكند، اما اگر به آن نرسد، خود را سرزنش نمیكند. این ویژگی انگیزهبخش است، پیشرفت میآورد و هم خود فرد و هم اطرافیان از آن بهره میبرند. فرد از فرآیند پیشرفت لذت میبرد و تنها به نتیجه وابسته نیست. در كمالگرایی مخرب یا ناسالم، فرد استانداردهایی دارد كه غیرمنطقی و گاه دستنیافتنی است. استاندارد غیرواقعبینانه اضطرابزا است و عملكرد زندگی را مختل میكند. كمالگرایی مخرب است، زیرا شكست حتمی است و حال فرد را نامساعد میسازد. در عوض، میتوان روزانه بیست دقیقه پیشرفت شخصی را ارزیابی كرد و از آن لذت برد.
این نوع كمالگرایی به اضطراب، افسردگی و ترس از شكست منجر میشود.
كمال گرایی، فرد را از آغاز كارها بازمیدارد، زیرا با استانداردهای والا، تلاش را بیفایده میپندارد، شبیه درماندگی آموختهشده. اما استانداردهای دستیافتنی، تلاش را افزایش میدهد. علائم هشداردهنده كمالگرایی مخرب عبارتند از وسواس در برنامهریزی با جزئیات دقیق و غیرمنعطف كه اغلب اجرا نمیشود.